(Article) குண்டுச் சட்டிக்குள் குதிரையோட்டும் மஹிந்த

0
99

( எம்.ஐ.முபாறக்)

மைத்திரி-ரணில் கூட்டணி ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்கு துருப்புச் சீட்டாக அமைந்தது ஊழல் மோசடிக்கு எதிரான பிரச்சாரமாகும். மஹிந்தவின் ஆட்சி நீடிப்பதற்கு துருப்புச் சீட்டாக அமைந்தது யுத்த வெற்றியாகும்.

2005 ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெறும் ஒரு லட்சம் மேலதிக வாக்குகளால் வெற்றி பெற்ற மஹிந்த 2010 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் 19 லட்சம் மேலதிக வாக்குகளால் வெற்றி பெரும் அளவுக்கு அவருக்கு கை கொடுத்தது இந்த யுத்த வெற்றிதான்.

2005 இல் நாட்டின் நிர்வாகத்தைக் கையேற்ற மஹிந்த பலமற்ற அரசாக மிகுந்த தடுமாற்றத்துடனேயே நகர்ந்து சென்றார். 2006 இல் அவர் புலிகளுக்கு எதிராகத் தொடக்கிய யுத்தம் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வெற்றியைக் குவிக்கக் குவிக்க அவரது ஆட்சியும் மெல்ல மெல்ல பலமடையத் தொடங்கியது.

அரசைப் பலப்படுத்துவதற்கு இதுதான் ஒரே வழி என்பதை உணர்ந்த மஹிந்த எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காது முழு மூச்சாக இறங்கி யுத்தத்தை வெற்றிகொண்டார். யுத்தம் இடம்பெற்ற காலத்திலும் யுத்தம் முடிந்த பின்னரான காலத்திலும் மஹிந்தவின் ஆட்சி மிகவும் பலமடைந்து காணப்பட்டது.

ஓரிரு வருடங்கள் கடந்ததும் மக்களுக்கு அந்த யுத்த வெற்றி கசக்கத் தொடங்கியது. யுத்த வெற்றிக்காக எமது வாழ்க்கையை-எதிர்காலத்தை மஹிந்தவின் ஊழல்மிக்க அரசிடம் அடகு வைக்க முடியாது என்ற தீர்மானத்தை மக்கள் எடுத்ததும் மஹிந்தவின் ஆட்சி கவிழ்ந்தது.

ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டு வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்ட மஹிந்த மீண்டும் அரசியலுக்குத் திரும்பியபோது ஆட்சியை மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்கான துருப்புச் சீட்டை அவர் அடையாளம் காணவில்லை. அவ்வளவு காலமும் அவரது ஆட்சி நீடிப்பதற்கு காரணமாக இருந்த யுத்த வெற்றியைத்தான் அவர் மீண்டும் துருப்புச் சீட்டாக எடுத்துள்ளார்.

அதுதான் சரியான துருப்புச் சீட்டு என்றால் ஏன் அவரது ஆட்சி கவிழ்ந்தது என்று இன்னும் மஹிந்த உணராததுதான் புதுமையாக இருக்கின்றது. மக்கள் இன்னும் யுத்த வெற்றியில் மூழ்கி இருக்கின்றார்கள் என்று நினைக்கும் மஹிந்த அதைக் கொண்டு உள்ளூராட்சி சபைத் தேர்தலில் ஆட்சியைப் பிடிக்கலாம் என்று கனவு காண்கிறார்.

அவரது அணி சார்பில் ஓய்வு பெற்ற இராணுவ அதிகாரிகள்,சிப்பாய்களை தேர்தலில் போட்டியிட வைப்பதற்கு மஹிந்த திட்டமிட்டுள்ளார். இது யுத்த வெற்றியை மீண்டும் துருப்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தும் நகர்வுக்கு அப்பால் அவர் தொடர்ந்தும் இராணுவ ஆட்சியை விரும்புகிறார் என்பதையும் ஜனநாயகத்தைப் புறக்கணித்தே செல்கிறார் என்பதையும் எமக்கு உணர்த்துகிறது.

மஹிந்த அவரது ஆட்சியில் யுத்த வெற்றியைத் துருப்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தியதோடு மாத்திரம் நிறுத்திவிடவில்லை. மாறாக, எல்லா நிர்வாகத்தையும் இராணுவமயப்படுத்திக்கொண்டே சென்றார்.

வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு படை அதிகாரிகளே ஆளுநர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர். யுத்தத்தின் பின்னரும் மக்களின் நிலங்கள் இராணுவத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு ஹோட்டல்களை அமைத்தும் தோட்டங்கள் செய்தும் இராணுவத்தினர் நிர்வகித்தனர்.

நகர அபிவிருத்தி பாதுகாப்பு அமைச்சின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது. நகர அபிவிருத்தி அதிகார சபையால் முன்னெடுக்கப்பட்ட வேலைத் திட்டங்கள் அனைத்துக்கும் இராணுவத்தினர் பணியாளர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர். அந்த அதிகார சபையில் பெரிய பெரிய பதவிகளுக்கு இராணுவ அதிகாரிகள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

அதுபோக,படையினர் மரக்கறி வியாபாரத்தில்கூட ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். லொறிகளில் மரக்கறிகளைக் கொண்டு வந்து பல ஊர்களில் விற்பனை செய்ததை நாம் அறிவோம்.

வீதித் துப்புரவுக்குப் பணிக்கும் இராணுவத் சிப்பாய்கள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர். மேலும் பல்வேறு துறைகளிலும் இராணுவத்தினர் புகுத்தப்பட்டு மஹிந்த நாட்டை மெல்ல மெல்ல இராணுவமயமாக்கிக் கொண்டு சென்றார்.

இந்த இராணுவமயமாக்கல் முயற்சியால் ஏற்பட்ட துணிச்சல் காரணமாகவே மஹிந்த ஒரு சர்வாதிகாரியாக மாறி நாட்டை பொருளாதாரரீதியில் சீரழித்தார். இந்த இராணுவமயமாக்கல் நகர்வு அவரது ஆட்சியைத் தொடர்ந்தும் தக்க வைக்குமென்று அவர் நினைத்தார்.

இவ்வாறு பார்த்துப் பார்த்து இராணுவமயமாக்கிய- யுத்த வெற்றியை நூறு வீதம் சந்தைப்படுத்திய மஹிந்தவின் ஆட்சி நீண்ட காலம் நீடித்திருக்கவில்லை. இராணுவமயமாக்கலுக்காக அவரால் போடப்பட்ட அடித்தளம் தோண்டி வீசப்பட்டது.இராணுவமயமாக்கல் என்பது வேறு,இராணுவத்தை மதிப்பது என்பது வேறு என்பதை மக்கள் புரிய வைத்தனர். இராணுவத்தை கௌரவப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக இராணுவமயமாக்கலை ஏற்க முடியாது என்ற நிலைப்பாட்டை இந்த நாட்டு மக்கள் 2015 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தெளிவாக வெளிப்படுத்தி இருந்தனர்.

ஆட்சியாளர் எதை விரும்புகிறார் என்பதை விடவும் இந்த நாட்டு மக்கள் எதை விரும்புகின்றனர் என்பதுதான் முக்கியம். மக்களின் விருப்பு, வெறுப்புக்கு ஏற்ப செயற்பட்டால் மாத்திரமே ஆட்சி நீடிக்கும் என்பதற்கு மஹிந்தவின் ஆட்சிக் கலைப்பு சிறந்த உதாரணமாகும்.

மக்கள் விரும்புவதை- அவர்களின் உணர்வை மஹிந்த அப்போதும் அறிந்திருக்கவில்லை; இப்போதும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதை அவரின் தற்போதைய அரசியல் செயற்பாடுகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

யுத்த வெற்றி அலை ஒன்று இருந்த காலப்பகுதியில்தான் இராணுவ அதிகாரிகளுக்கு மக்கள் அரசியல் செல்வாக்கை அளித்தனர். அந்த அலை ஓய்ந்ததும் நிலைமை மாறிவிட்டது. 2010 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் வெற்றிபெற்ற முன்னாள் இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகாவால் 2015 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி பெற முடியவில்லை. 2010 இல் காணப்பட்ட யுத்த அலை 2015 இல் ஓய்ந்திருந்தமையே இதற்கு காரணம்.

அதேபோல், 2010 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அம்பாறை மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்ற முன்னாள் இராணுவ அதிகாரி சரத் வீரசேகர 2015 தேர்தலில் தோற்றுப் போனார்.

இவ்வாறு இன்னும் பல உதாரணங்களை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். ஆனால், மஹிந்தவோ இன்னும் குண்டுச் சட்டிக்குள்தான் குதிரை ஓட்டுகின்றார். போர்க் குற்றச்சாட்டின் கீழ் படையினர் தண்டிக்கப்படப் போகின்றனர் என்றும் தன்னை மின்சாரக் கதிரையில் அமர்த்திக் கொல்லப் போகின்றனர் என்றும் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மஹிந்த கதையைப் பரப்பி சிங்கள மக்களினதும் படையினரினதும் ஆதரவைப் பெறுவதற்கு முயற்சி செய்கிறார்.

காலத்துக்கு ஏற்ப- மக்களின் விருப்பு,வெறுப்புக்கு ஏற்ப காய் நகர்த்தாவிட்டால் அரசியலில் ஜெயிக்க முடியாது என்பதை மஹிந்த இனியாவது உணர வேண்டும். யுத்த வெற்றியும் இனவாதமும் இனி ஒருபோதும் தேர்தல் துருப்புச் சீட்டுக்களாக மாறாது என்பதை மஹிந்த எதிர்வரும் உள்ளூராட்சி சபைத் தேர்தலில் உணர்வார்.

LEAVE A REPLY