(Poem) மழை

0
26

(ஏ.எச்.எம்.ஜிஹார்)

குளிர் பதனப்
பெட்டியில்
வைத்தெடுத்த…
மென்பதன மென
இனிக்கும்
மாரியில்..
வானத்தின் சொக்குகள்..
அரசிலை வட்டா.
எடுத்து வெத்திலை.
பாக்குப் போட்ட…
அந்தக் கால
ஆச்சியின் வாயாய்
பெய்யும் மழக்கிடையில்
சிவப்பேறியிருந்த போது..

நானும்
கோடையில்
குட்பை சொல்லிய
கதவு மூலைக்குள்
புழுதிக் கொடி
படர்ந்த குடையெடுத்துக்
கொண்டு….
குட்வின் சந்தி வரை
காலைச் சாப்பாடுக்காக
பாதி முதுகுச் சேட்
தொப்பாக…நடக்கையில்..

கொஞ்சமும்
அடுத்தவனைப் பற்றி
அக்கறையில்லாத.
அரச பேருந்தொன்று
பீய்ச்சியடித்த வெள்ளம்
என் சாரனை..
சோம்பலின்றி அழுக்கு
நீரால் சலவை செய்தது..

இது வரை
காலமும்
கொழுத்தும் வெயிலால்
குடற் புண்ணோடிருந்த பூமி..
ஒரு மிடற்றேனும்
தண்ணீர் குடிக்க கிடக்காதா
என….
தபோதனர் சாலையில்
தவம் கிடந்த பூமி…
வெள்ளத்தில்
தன் முழுக்கிறுத்து
தலை துவட்டியது…

இரை தேட
மழைக்குள் இறங்கச்
சோம்பலுற்ற..
சில உதிரிக் காகங்கள்..
திண்ணையில் கிடந்த
சில..அரிசி மணிகளைப்
பொறுக்கியும்..
தன் மரணத்தைத்
தானே தேடிக் கொள்ளக்
கத்தும் சில தவளைக்
குஞ்சுக்ளையும் கொத்தி
பசியாறிக் கொண்டிருந்தது..

என்னதான்
நடந்தாலும் உலகமே
அழிந்தாலும்
நனைந்து சல்வாரை
ஒதுக்கிக் கொண்டு
பிரத்தியோக வகுப்புகளுக்குச்
செல்லும் மாணவிகள் போல
இந்த மழையிலும் எனது
கவிதை ஓடி வருகிறது
என்னோடு..

LEAVE A REPLY